How Did I Become Both a Painter and a Designer? — Despite Everything.
Like in the biography of almost everyone who is interested in painting and drawing, drawing and painting have been an interest of mine since childhood. It may sound a little surprising if I tell you that my least favorite subject in primary school was art class.
Simply put, I didn’t like it because we were always expected to draw the same subjects. Everyone who went to (Turkish) primary school knows what those subjects were, so there’s no need to list them again. We were constantly expected to draw the same things, and that bored me. I even remember asking myself once, “Why do I have to paint the roof of the school building red?” I looked up at my art teacher. She didn’t seem ready for a question like that anyway. She would simply give us the topic and never speak again. Then I said to myself, “Not now. Just pass the class. :)”
With that mindset, I made it to the end of middle school by getting grades that were just enough to pass my other classes as well. My classmates performed at average or above-average levels in mathematics and science and went on to different high schools. But it had already become clear by middle school that I wasn’t as good as they were at memorizing the multiplication table — or many other things, for that matter. Because I kept asking “why” and was never satisfied with the answers, I couldn’t make myself memorize what I was supposed to, and I often found myself unprepared for exams.
There was, however, one conventional school subject that I was successful in… English. While I was almost silent in every other class, English was the class where I became the superstar. My teacher had noticed me. Whenever nobody could answer one of her questions, she would ask me instead, and I would stand up and give the answer. Reading an English dictionary in the evenings must have been helping. People looked at me as if I were some strange student who had come from America through an elementary school Erasmus program. That’s how English became the only branch I could hold onto in the world of education.
When it was time to choose a high school, I had a decision to make. Would I go to a regular high school, study languages, or choose something completely different? I voted for something completely different.
Graphic Design.
The graphic design software I had become familiar with at home thanks to my family, together with their support, played a major role in my decision to choose this path.
Coincidentally, this was also where I started taking drawing classes. It was during those years that a drawing ability, which had remained hidden inside me for a long time, finally emerged. Five years later, after graduating at the top of my class from that demanding curriculum, I realized I didn’t want to continue in the same field at university. I was already exhausted, and I simply couldn’t find that motivation within myself anymore. On top of that, in the entrance exam for the university’s Graphic Design department, there was a rather fantastical question asking us to “draw an office from the future,” and I only made the waiting list. In the entrance exam for the Painting department, however, I ranked fifth. Thinking that everything happens for a reason, I decided to study Painting.
But then another problem appeared. I was finally allowed to paint roofs green instead of red, but this time my painting style didn’t match what the school wanted. My style was considered “illustrative,” so I struggled in studio classes. This time, unlike before, I had painting instructors who cared about my work and, as I said, allowed me to paint roofs green. But now they wanted the building to be drawn this way instead of that way. Once again, I couldn’t make the school’s version of art the way I wanted.
Once again, I graduated by telling myself, “Just pass the classes.” After graduating from university, just as everyone experiences, you are assisted off the set like at the end of The Truman Show. You are now in the real world. Standing at the beginning of a long road full of countless turns, portfolio in hand, you feel as though you have simply been shown the door.
At the age of twenty-three, I found myself facing this enormous uncertainty. Those who have experienced it know that this is a heavy burden at the age of twenty-three. I had two professions in my hands, yet all of a sudden I had become Harry Potter living in the Muggle world, with magic reduced to a hobby. By its very nature, every profession is expected to provide an income. Work that brings no income is called volunteering. At twenty-three, with two professions in my hands, volunteering was not exactly an option for me. Out of the instinct to survive, I first tried freelancing for a while and learned my lesson the hard way.
Then I decided to become a salaried designer. But I made a promise to myself: one day, with the money I earned, I would buy painting supplies and finance my own artistic practice.
For twelve years, I worked as a designer in different organizations. I loved it so much that, at times, I could even say it overshadowed my desire to paint. But those who have the ability to draw know that it has a peculiar nature. It finds you in the most unexpected moments and says, “I’m still here. Pay attention to me.”
And so, during a break in the twelve-year design career that had become my livelihood, it began to grow again. After a year of self-financed retreat, I was finally able to dedicate the amount of time I had always wanted to my paintings and, for the first time, focus exclusively on them. From time to time, I share the outcomes of that period on my instagram and on my personal website. As for my design career, after twelve years I started a master’s degree in design to give that work the depth I believe it deserves. Even though it is sometimes challenging, I am still trying to continue both professions today.
[TR]
Hem Ressam Hem Tasarımcı Nasıl Oldum? — Her Şeye Rağmen
Her resim ve çizimle ilgilenen kişinin biyografisinde olduğu gibi benim içinde çizmek boyamak çocukluğumdan başlayan bir ilgi. İlköğretim sıralarında en sevmediğim dersin resim dersi olduğunu söylersem bu biraz ilginç gelebilir size. Özetle sevmiyordum çünkü hep aynı konularda çizmemiz bekleniyordu. Konuları her ilkokul okumuş öğrencisi bilir tekrar etmeye gerek yok. Sürekli aynı konuları çizmemiz bekleniyordu ki bu da beni sıkıyordu. Hatta bir kere neden okul binasının çatısını kırmızı yapmam lazım ki diye sormuştum kendi kendime. Kafamı kaldırıp resim öğretmenimize baktım sanki buna hazır değil gibiydi, zaten konuyu verip bir daha da konuşmuyordu. Sonra dedim ki içimden, şimdi gerek yok dersi geç yeter:)
Bu düşünce ile diğer dersleri de geçecek kadar notlar alarak ortaokul yıllarımın sonuna geldim. Akranlarım matematik fen konularında ortalama ve üstü başarılar gösterip çeşitli liselere dağıldılar. Fakat ortaokuldan belliydi ki ben akranlarım gibi çarpım tablosunu ve diğer birçok şeyi ezberlemekte onlar kadar iyi değildim. Sürekli neden diye sorup cevaplardan tatmin olmadığım içindir ki yapmam gereken ezberi yapamıyor sınavlara hazırlıksız yakalanıyordum.
Klasik eğitim dünyasına ait genel geçer bir dersten başarlıydım ama… İngilizce. Diğer derslerde dut yemiş bülbülken İngilizce dersi benim adeta süperstar olduğum dersti. Öğretmenimiz beni fark etmişti ki sorduğu soruları kimse cevaplayamayınca bana sorar kalkar cevabı söylerdim. Akşamları hobi olarak İngilizce sözlük okumamın faydası oluyordu heralde. İlkokul Erasmus’uyla Amerika’dan gelen öğrenci gibi bir garip bakılırdı bana. İşte bu şekilde İngilizce benim eğitim dünyasında tutunabildiğim tek daldı. Liseye girişte bir karar vermem gerekiyordu. Düz bir liseye mi gidecektim, dil mi okuyacaktım, yoksa herhangi başka bir seçenek mi? Herhangi bir başka seçenekten yana oyumu kullandım. Grafik tasarım…Evde ailem sayesinde aşina olduğum o zamanlar yeni yeni popüler olan grafik programları ve ailemin desteği, bu bölümden ilerlemeye karar kılmamda büyük etkisi oldu.
Tesadüftür ki bu bölümde çizim dersleri almaya başladım. O zamandır ki içimde uzun yıllardır dışa vurulmamış bir çizim yeteneği o yıllarda ortaya çıktı. 5 yıl sonra bu ağır müfredatlı eğitimi sınıf birincisi olarak tamamladığımda, üniversite eğitimi için bu alanda devam etmek istemedim. Zaten yeterince yorulmuştum ve o isteği içimde bir daha bulamadım. Üstelik alanın üniversitesinde gelecekten bir ofis çizin gibi fantastik bir sınav sorusununda da ancak yedekte kalabildim. Resim bölümünün sınavında ise 5.ci olmuştum. Her işte bir hayır vardır diyerek resim bölümünde karar kıldım. Bu sefer bir başka sorun vardı. Artık çatıları kırmızı yerine yeşile boyayabiliyordum ama bu seferde resim tarzım okulun istediği tarzla tutmuyordu. Tarzım “illüstratif” bulunduğu için atölye derslerinde zorlanıyordum. Bu sefer resimlerimle ilgilenen, dediğim gibi çatıları yeşile boyamama izin veren resim öğretmenlerim vardı ama bu sefer binanın öyle değilde böyle çizilmesini istiyorlardı. Bir türlü okulun resmini istediğim gibi yapamıyordum yani.
Yine dersleri geçecek kadar diye diye üniversiteyi de bitirdim. Üniversiten mezun olduktan sonra herkesin yaşadığı şekilde Truman Show filmindeki gibi setin sonuna ulaştığınızda uğurlanırsınız. Artık gerçek dünyadasınızdır, önünüzde upuzun sapaklı yolların başında elinizde portfolyonuzla adeta kapı dışarı edilmişsinizdir. Artık 23 yaşında olan ben bu koskoca belirsizlik karşısında bulmuştum kendimi. Bunu bilen bilir 23 yaş için ağır bir deneyimdir bu. Elimde iki meslek vardı ama adeta bir anda Muggle’ların dünyasında hobileri olan Harry Potter’a dönüşmüştüm. Doğası gereği her mesleğin bir kazancı vardır. Kazançsız yapılan işe gönüllülük denir. Benimde 23 yaşında elimde iki meslekle gönüllü olacak halim yoktu. Hayatta kalma rekleksiyle işte o zaman, önce serbest çalışan olmayı biraz deneyip ağzımın payını alınca ssk’lı bir tasarımcı olmaya karar verdim. Ama bir söz vermiştim kendime, kazandığım paralarla ilerde kendime boya malzemeleri alıp kendi kendimi finanse edecektim. 12 yıl boyunca tasarımcı olarak çeşitli organizasyonlarda çalıştım. Öyle sevdim ki bazen resim yapma isteğimin önüne bile geçti diyebilirim. Fakat resim çizim yeteneği olanlar bilir ki bu öyle bir yetenektir ki sizi en beklenmedik anlarda yoklar ve ben buradayım benimle ilgilen der.
İşte böyle böyle hayatımı kazandığım 12 yıllık tasarım kariyerimin bir molasında yeniden yeşerdi, serpildi. 1 yıllık bir inziva sonucunda resim çalışmalarıma istediğim vakti ayırıp ilk kez yanlızca onun üzerine yoğunlaşma fırsatı bulabildim. Bu dönemin çıktılarını zaman zaman sosyal medyada ve kişisel web sitemde paylaşıyorum. Tasarım kariyerime gelecek olursak da 12 yılın sonunda bu emeğin hak ettiği o derinliği katacak bir tasarım yüksek lisansına başladım. Şu an zaman zaman zorlayıcı yönleri olsa da bu iki mesleğimi hala devam ettirmeye çalışıyorum.
Yorumlar