I Gave Myself a 6-Month Self-Funded Artist Residency. What Did I Experience?
I created a 6-month self-funded artist residency for myself. What did I do over those 6 months, and where did I end up?
I read 7 art books.
Perspective and Illusions by Phoebe McNaughton
The Fraud of Contemporary Art by Avelina Lesper
Analytical Painting Studies by Leyla Varlık Şentürk
Mark Rothko — Notes to Artists by Mark Rothko
Artist Palettes by Alexandra Loske
Color Mixing Companion by Julie Collins
The Painter’s Handbook: A Complete Reference by Gottsegen, Mark David
I experimented with 10 different mediums.
Acrylic
Oil sticks
Watercolor
Oil pastel
Soft pastel
Graphite pencils
Colored pencils
Chalk powder
Finger paint
Gouache
I painted 6 canvases.
I painted 140 paper across different sizes and surfaces.
-
About a year ago, I left my full-time job in the creative industries. Thereafter, I funded a six-month period of freedom for myself — something I came to think of as an art residency.
In this article, I want to talk about what I experienced and felt during those six months as an artist who had spent ten years working full-time in the creative industries in Turkey, and who was trying to reconnect with her identity as an artist.
-
After studying graphic design in high school and then art at university, I spent around ten years working across different roles in the creative industries: graphic design, illustration, art direction, and product design.
By the end of those ten years, all of these roles had turned my creativity into a kind of routine. Using your creative ability to solve design problems can, after so many years, become something that slowly consumes that ability. At least, that is what happened to me.
When you bring the basic elements of art together for a commercial purpose, you can gradually lose sight of what those elements are actually for. This kind of creativity may initially feel like a form of self-expression, but over time it becomes part of a performance.
Instead of thinking about the truth of the work you are making under financial pressures, you spend your time checking whether it works as part of a solution. Over the years, this can create a kind of professional numbness.
Throughout those ten years, I always wanted to make art, but I had become so numb that I could never really find the motivation to act on that desire.
I had started to forget where I had left my artistic practice, and I had never had enough time to think about what I actually wanted to do with it.
Tired weekday evenings would lead into weekends that were never long enough. Weeks followed weeks, months followed months.
This routine came to an end one day about a year ago. For one or two months, I did not want to make any professional effort or engage with professional thinking at all.
After a while, I found myself reaching for some of the art books in my library. I had occasionally added new ones to the collection, but in recent years I had struggled to focus on more than a few pages at a time.
Images kept passing through my mind.
When commercial concerns become a reflex, you start looking at every image from a particular point of view. I had a sharp desire growing inside me. I did not want to create just another image.
For ten years, as I said, I had been producing images that served a design problem.
The first thing I wanted to do was to free my mind from images. I did not want their explanatory quality. What I had in mind was simply to paint without thinking about what I was painting or drawing, without feeling any pressure, and to make marks freely.
Watercolor became a good medium for experiencing the flow of my thoughts freely and transferring it onto the surface.
When you draw in digital environments such as a computer or tablet, every brushstroke is a command. A command is not inherently unpredictable; you are in control.
After carrying that burden of control for so long, a medium like watercolor, with its resistance to complete control, felt good to me.
I could let go of control and, without consciously trying to do so, surrender part of the outcome to natural forces.
I experimented freely with different mediums. There were no meaningful images on the surface; most of them were already inconsistent. Without consciously caring about what I was painting, I worked across different surfaces with different mediums.
I used reference images. I used various things as models. I repainted an old drawing of mine. I made new interpretations from reference images.
I painted, drew lines, cut paper with scissors, and glued things together.
What I was really doing was using my motor skills again. Like a child discovering how to paint from the beginning.
A few months later, I felt that it was time to free myself from the accumulation of images I had created. I felt ready to move forward.
This was how I began the Abstractions series.
This time, all I had in mind was to apply the paint to the surface exactly as it came out of the tube. Without committing to any defined technique, I used my hands, brushes, and many other applicators.
But over time, I realized that even when I made abstract marks, there was still an inevitable desire inside me for them to resemble something.
Even though I thought I did not need that, the desire was still there.
Within this tension, that strong desire to break free had served a purpose. It allowed me to distort the form.
Technique was no longer in service of form.
Looking at the marks I had left on the surface, I had finally managed to loosen my attachment to the model and the image.
Because I was not working directly from a model or reference while making these abstractions, I was relying heavily on memory. Rather than painting the actual appearance of images, I was painting an impression of how they remained in my mind.
You could say I was painting with what was left behind in my mind.
It was a visible stream of thought on the surface. They were created within a few minutes, through intense concentration and at a high pace.
For the first time in months, I felt that I had freed both my mind and body while painting.
For the first time during those six months, it felt as if a door had opened for me.
I had moved beyond the pressure of representation. I was engaging in pure expression.
The accumulated images in my mind were flowing rapidly toward the surface, eventually becoming motifs. The result was the painting of this process: a free expression in which the images I had consciously focused on moved from my mind onto the surface.
This had become a kind of practice for me — a practice that created an outlet for internal things that had remained unexpressed.
Control stops the flow.
My mind was like water released from a dam that had finally been opened. It had waited and waited, grown and grown, accumulated, and now it was free. It was moving with great energy.
It was a flow of energy.
I used this technique for a while, and the energy flowed at a high speed. I made many works in this style.
I began to understand more clearly where I was. Over time, I started to discover its meditative dimension.
In a way, what I was doing was regulating the flow of my mind.
This was how I discovered the meditative side of art.
When you paint, when you draw a line, you work with a feeling. It is right there beside you. This feeling guides you.
Paint this part now.
Draw that line from here to there and stop there.
Do not paint this part any further.
This is the inner voice.
Your instincts speak. They are connected to your soul.
Painting a subject such as a model without its image is an interesting subject.
When I rejected the image of the model, perhaps I had to think instead about its physical presence, its color, and the space around it. There were many things to consider: the dynamics of the pose, the direction of movement, and so on.
One year later, today…
At the time, I had no idea where any of this would lead.
Looking back today, I can see that those six months were not simply a period in which I started painting again. The first traces of the questions I am still exploring today were already there.
[TR]
Kendime 6 Aylık Self-Funded Bir Artist Residency Ayarladım. Ne Yaşadım?
Kendime 6 aylık self-funded artist residency programı hazırladım. 6 ay sonunda ne yaptım, neredeyim?
7 sanat kitabı okudum.
Perspective and Illusions by Phoebe McNaughton
The Fraud of Contemporary Art by Avelina Lesper
Analytical Painting Studies by Leyla Varlık Şentürk
Mark Rothko — Notes to Artists by Mark Rothko
Artist Palettes by Alexandra Loske
Color Mixing Companion by Julie Collins
The Painter’s Handbook: A Complete Reference by Gottsegen, Mark David
10 medium denedim.
Akrilik
Oil sticks
Suluboya
Oil pastel
Soft pastel
Graphite pencils
Colored pencils
Chalk powder
Parmak boyası
Guaj
6 tuval boyadım.
140 adet, çeşitli boyutlarda yüzey boyadım.
-
1 yıl kadar önce yaratıcı endüstri alanında çalışmayı bıraktım ve bunu takiben kendime 6 aylık özgürlük zamanı diyebileceğim bir art-res fonladım.
Bu yazıda, on yıl boyunca Türkiye’de yaratıcı endüstrilerde tam zamanlı çalışan ve sanatçı kimliğini tekrar hatırlamaya çalışan bir sanatçı olarak 6 ay boyunca neler yaşayıp hissettiğimi anlatacağım.
-
Lisede grafik tasarım eğitiminin üzerine üniversitede sanat eğitimi aldıktan sonra 10 yıl kadar yaratıcı endüstrilerde çok çeşitli rollerde çalıştım. Grafik tasarım, illüstratörlük, sanat yönetmenliği, ürün tasarımcılığı.
Bu rollerin hepsi 10 yılın sonunda yaratıcılığımı artık bir çeşit rutine dönüştürmüştü. Yaratıcılık yeteneğinizi kullanarak tasarım problemleri çözmek, bu kadar yıl boyunca onu tüketen bir şeye dönüşebiliyor. En azından bende böyle oldu.
Temel sanat elemanlarını ticari bir amaç için bir araya getirirken bu elemanların asıl fonksiyonlarını unutur hale gelebiliyorsunuz. Bu tip bir yaratıcılık başlarda bir dışavurum gibi görünse de zamanla bir performansın parçasına dönüşüyor. Finansal kaygılarla üretilen işlerin hakikatini düşünmekten çok, bir çözümün parçası olup olmadığını kontrol etmekle geçiyorsunuz zamanı. Bu da yıllar içinde sizde bir çeşit profesyonel uyuşukluğa neden oluyor.
Tüm bu 10 yıl içinde sanatsal üretim yapmak için hep isteğim olmuştu ama o kadar uyuşmuştum ki harekete geçecek motivasyonu gerçekten hiç bulamadım. Çünkü hem sanatsal pratiğimi nerede bıraktığımı hatırlayamamaya başlamış hem de onunla ne yapmak istediğim üzerine düşünecek kadar zamanı bulamamıştım.
Yorgun hafta içi akşamları, asla yetmeyen hafta sonlarına bağlanarak haftalar haftaları, aylar ayları kovalıyordu.
Bu şekilde geçen rutin, 1 yıl kadar önce bir gün sona ermişti. 1–2 ay boyunca profesyonel hiçbir çaba ve düşünce içerisinde bulunmak istemedim.
Bir süre sonra elim, zaman zaman kütüphaneme yenilerini eklediğim fakat son yıllarda birkaç sayfadan fazlasını odaklanarak okuyamamış olduğum bazı sanat kitaplarına gitti.
Zihnimde sürekli imajlar gelip gidiyordu.,
Ticari kaygılar adeta bir reflekse dönüştüğünde baktığınız her imaja belirli bir bakış açısıyla bakıyorsunuz. Keskin bir istek içten içe içimi kaplıyordu. Herhangi bir imaj yaratmak istemiyordum. Çünkü on yıllar boyu, dediğim gibi, bir tasarım problemine hizmet eden imajlar üretmiştim.
İlk iş zihnimi imajlardan kurtarmak istiyordum. İmajların açıklayıcı özelliğini istemiyordum. Fakat aklımdaki ana düşünce, ne boyadığım ne çizdiğim üzerine düşünmeden, herhangi bir baskı hissetmeden rastgele boyamalar yapmaktı.
Suluboya, düşüncelerimin akışını serbest bir şekilde deneyimlemek ve yüzeye aktarmak için iyi bir medium olmuştu.
Bilgisayar, tablet gibi dijital ortamlarda çizim yaparken her bir fırça darbesi bir komuttur. Komut doğası gereği tahmin edilemez değildir, kontrol sizdedir. Bu kadar kontrol yükünden sonra suluboya gibi kontrol edilemez özellikler sunabilen bir araç bana iyi gelmişti.
Çünkü kontrolü bırakabiliyor, bunun için bir çaba göstermeden sonucun bir kısmını da doğal güçlere teslim edebiliyordum.
Serbestçe çeşitli mediumlar deniyordum. Yüzeyde bir anlamı olan imgeler yoktu, zaten çoğu tutarsızdı. Bilinçli bir şekilde ne boyadığımı umursamadan, çeşitli mediumlarla çeşitli yüzeyleri boyadım.
Referans görseller kullandım, çeşitli şeyleri model olarak kullandım, eski bir çizimimi yeniden boyadım, referans görselleri kullanarak yeni yorumlamalar yaptım.
Boyadım, çizgiler çektim, kağıtları makasla kestim, yapıştırdım.
Aslında yaptığım motor becerilerimi yeniden kullanmaktı. Tıpkı resim yapmayı sıfırdan keşfeden bir çocuk gibi.
Birkaç ay sonraydı, yarattığım tüm bu imaj yükünden kurtulmanın sırasının geldiğini hissetmiştim. Bu yola çıkmaya hazır hissediyordum.
“Soyutlamalar” serisine böyle başladım.
Bu sefer yalnızca boyaları tüpten çıktığı gibi yüzeye uygulamak vardı aklımda. Herhangi tanımlı bir tekniğe bağlı kalmadan elimle, fırça ile ve birçok başka applicator ile.
Fakat zamanla anladım ki soyut lekeler atsam da içimde ister istemez bunların bir şeylere benzemesi isteği vardı. Buna ihtiyacım olmadığını düşünsem de o istek oradaydı.
Tüm bu çekişmenin içinde bu güçlü kurtulma isteğinin bir faydası olmuştu. Bu sayede biçimi bozabilmiştim. Teknik artık biçimin hizmetinde değildi.
Yüzeye bıraktığım izlere bakılırsa modelden ve imgeden bir parça kopabilmiştim sonunda.
Soyutlama yaparken doğrudan bir model veya referans ile çalışmadığımdan bu pratikte çokça belleğimi kullanıyordum. İmajların kendi görünümlerinden çok zihnimdeki görünümlerinin bir izlenimini resmediyordum yüzeylere.
Zihnimde kalanlarla boyuyordum denebilirdi.
Bu, yüzeyde gözle görülebilen bir zihin akışıydı. Birkaç dakika içerisinde yoğun bir konsantrasyonla ve yüksek tempoda yaratılıyorlardı.
Aylar sonra ilk kez zihnimi ve bedenimi resim yaparken özgürleştirdiğimi hissettim.
Bu 6 aylık süreç içinde ilk kez bir kapı aralanmış gibiydi benim için. Temsil baskısından sıyrılmıştım. Saf bir dışavurum gerçekleştiriyordum.
Zihnimde birikmiş imaj yükleri hızla yüzeye doğru akıyor, sonunda bir motife dönüşüyorlardı. Sonuç bu sürecin resmiydi. Üzerine bilinçli olarak yoğunlaştığım imajların zihnimden yüzeye geçtiği serbest bir dışavurumdu bu.
Bu, bir çeşit pratik olmuştu benim için; dışavurulmamış içsel yüklere çıkış kanalı yarattığım bir pratik.
Kontrol akışı durdurur.
Adeta önü açılmış bir barajdan bırakılan su gibiydi zihnim. Beklemiş, beklemiş, büyümüş, büyümüş, yüklenmiş, şimdi serbest kalmış. Büyük bir enerjiyle harekete geçiyor.
Bu bir enerji akışıydı.
Bir süre bu tekniği kullandım ve enerji yüksek bir hızda aktı. Bu stilde birçok çalışma yaptım.
Artık nerede olduğumu daha rahat kavrar hale gelmiştim. Zamanla bunun meditatif bir yönünün olduğunu keşfetmeye başlamıştım. Aslında yaptığım şey zihin akışımı regüle etmekti bir nevi.
Sanatın meditatif yönünü keşfetmem bu şekilde oldu.
Boyarken, çizgi çekerken bir hisle çalışırsınız. Yanı başınızda. Bu his sizi yönlendirir.
Şimdi şurayı boya.
O çizgiyi şuradan şuraya çek ve orada dur.
Şurayı daha fazla boyama.
Bu iç sestir.
İçgüdüleriniz konuşur. Onlar aslında ruhunuzla bağlantılıdır.
Modelden resim gibi bir temayı imaj olmadan işlemek ilginç bir konu.
Modelin imajını reddettiğimde belki de kütlesel varlığını, rengini, etrafında bulunduğu alanı düşünmek gerekecekti. Pozun dinamiği, hareketin yönü gibi pek çok unsur üzerine düşünülebilirdi.
1 yıl sonra bugün…
O zaman tüm bunların nereye varacağını bilmiyordum.
Bugün geriye baktığımda, bu altı aylık dönemin yalnızca yeniden resim yapmaya başladığım bir dönem olmadığını görüyorum. Bugün hâlâ sürdürdüğüm arayışların ilk izleri burada ortaya çıkmış.
Yorumlar